In mijn werk richt ik mij steeds op het (her)vinden van een natuurlijke balans. In dit artikel zal ik dit nader toelichten.
Ik ben ervan overtuigd dat de natuur steeds de balans zoekt in alles. Dit is een wetmatige noodzakelijkheid, want als een situatie teveel uit balans raakt, slaan processen door, wat gepaard gaat met destructie en eenzijdigheid. De natuur om ons heen kan alleen in volle glorie voortbestaan, wanneer er een goede balans is tussen opbouw en afbraak, leven en dood, groei en afname. De juiste balans tussen verschillende soorten organismen, komt hen allen ten goede. Hele ecosystemen kunnen dan ook ernstige schade oplopen wanneer de natuurlijke balans verstoord raakt.
Voor de mens in relatie tot de natuur, betekent een natuurlijke balans dat de mens moet geven om te nemen. De vroegste mens, de jager-verzamelaar, leefde in en met de natuur. Er werd alleen genomen wat men nodig had, met groot respect en veel inzet. Later ging de mens over tot landbouw en ontdekte dat hoe meer hij wilde nemen van de natuur, hoe meer hij ook moest geven. Om meer te oogsten, moest het land bewerkt en bemest worden. De huidige intensieve landbouw vraagt intensieve bewerking van de grond en grote investeringen van de kant van de mens. Ondanks dat lijkt de natuurlijke balans vaak verstoord. De mens lijkt vaak niet in de gaten te hebben hoe subtiel de natuur zichzelf in evenwicht houdt.
Het lichaam van de mens is deel van de natuur. Ook binnen het lichaam streeft de natuur naar balans, om het leven te beschermen. Ontelbare subtiele processen, niet of nauwelijks waarneembaar, zorgen ervoor dat het systeem steeds teruggaat naar een zeker evenwicht (homeostase). Denk hierbij niet alleen aan ons evenwichtsorgaan en de koppeling met vele spieren, die ervoor zorgen dat wij rechtop kunnen blijven, maar ook aan de bloedsuikerspiegel, de hormoonbalans en vele andere processen in het lichaam.
Wanneer de balans te sterk verstoord wordt, resten er nog twee mogelijkheden: compensatie via andere (sub)systemen, of de dood. Met de huidige medische wetenschap kan er veel compensatie van buitenaf worden geboden, waardoor mensen langer kunnen blijven leven. De Natuurgeneeskunde richt zich op het streven om de eigen natuurlijke balans van het lichaam zoveel mogelijk te herstellen en gezond te houden.
Voor mensen onderling geldt ook dat er alleen evenwicht kan zijn, wanneer er een natuurlijke balans is tussen geven en ontvangen. Wanneer je als mens steeds maar aan het geven bent, raak je vroeg of laat simpelweg uitgeput. Wanneer je alleen probeert te ontvangen (te nemen), gaat dat ten koste van je relaties en word je enorm eenzaam. Een natuurlijke stroom van geven en ontvangen zorgt voor een prettige en opbouwende energie. Iemand die veel geeft, zoals een jonge moeder, of een verzorger van mensen in coma, zal andere bronnen moeten vinden om vanuit te ontvangen, om zelf overeind te kunnen blijven.
Ervaart iemand een probleem, dan is het nodig om na te gaan op welk vlak de balans verstoord is geraakt en wat er nodig is om deze balans op een zo natuurlijk mogelijke manier te herstellen. Meestal is de verstoring van de bestaande balans een goed moment om een betere, meer natuurlijke balans te vinden. Dit is eigenlijk een continu proces. Verandering in je omgeving vraagt om aanpassing van je eigen gedrag en soms ook van je overtuigingen. Ontwikkeling van jezelf geeft automatisch verandering in je gedrag, waarop je omgeving zich vaak moet aanpassen.
Balans is dus een dynamische situatie, waarbij de uitgaande en inkomende (energie)stromen steeds opnieuw in evenwicht komen. Waneer dit op een ontspannen, natuurlijke manier plaatsvindt, kan de energie vrijwel moeiteloos stromen. Dit is wat ik versta onder een Natuurlijke Balans.
